عوامل تاریخی در کاتا

منابع موثق و قابل اعتمادِ زيادی موجود است که می‌توان با مراجعه به آنها به تصوير واضحتری از چگونگی تمرين کاراته و کاتا در اُکيناوا طی دوره اوجش در اواسط دهه اول قرن نوزدهم و همينطور عوامل مهمی که طی معرفی آن به ژاپن در دهه سوم قرن بيستم رخ داد و همچنين محبوبيت جهانی کاراته، دست يافت.

روش قديمی کاراته اُکيناوا (تودِه) کلاً بر پايه اعمال دفاع شخصی بود، در آن زمان هيچگونه مسابقات قهرمانی همراه با اهدای جوايز برای مسابقات کوميته يا کاتا وجود نداشت. غالب اساتيد، ابتدا شيوه‌های خشن، موثر و کلیِ دفاع شخصی را از طريق تمرينات آموزشی استاندارد شده دو نفره "تــِگومی" به گروه‌های کوچکی آموزش می‌دادند. کاتا دریچه‌ای را برای يک متخصص شايسته باز می‌کند تا او وقتی به تنهائی تمرين می‌کند تکنيک‌های اصلی يک مبارزه دو نفره را به ياد آورد. کاتا عمل را آموزش نمی‌دهد، فقط جزئيات آن را حفظ می‌کند.

پنج کاتای پی‌نان يا هيان در سال 1907 توسط آنکو ايتوسو برای مدارس ابتدایی جزیزه اُکيناوا و مخصوص بچه‌های 6 تا 10 ساله به منظور آماده کردن تناسب فيزيکی و نظم و انضباط روحی آنان ابداع شد (شبيه جودو و کندو در ژاپن). ايتوسو این پنج کاتا را از تکنيک‌های کاتای قديمی "کوشو کون" اقتباس کرد که هر یک از اين کاتاها در هر سال تحصيلی تمرين می‌شد. اجراهای اصيل و تمرينات دو نفره این کاتاها که نکات دفاعی را آموزش می‌دادند هيچوقت مورد تاکيد قرار نگرفتند هر چند که امروزه می‌توان اين مفاهيم را دوباره در کاتای پی‌نان به منظور آشکار کردن بونکایی عملی، خشن و موثر بکار برد. اکثر محققان پيشنهاد کردند که مفاهيم و جنبه‌های خطرناک تکنيک‌ها و اجرای کاراته با توجه به افرادی که به آنها تدريس می شد (دانش‌آموزان مدارس) و همچنين دليل تدريس (فقط به منظور تناسب فیزیکی و انضباط فردی و گروهی) حذف شود. البته هنوز هم گروه‌های کوچکی زير نظر اساتيد مختلف "کاراته کلاسيک" تمرین می‌کنند.

طی دهه سوم قرن بيستم تعداد محدودی از متخصصان کاراته اُکيناوا (استاد فوناکوشی از شوتوکان، استاد مياگی از گوجوريو و استاد مابونی از شيتوريو) به ژاپن معرفی شدند که آنها اکثر تگومی‌ها و اصول اجرائی برای کاتاهای قديمی که تا به حال به آنها تدريس شده بود را می‌دانستند. از وقتی کاراته به ژاپن راه پيدا کرد، اصل و ذات آن اهداف، تفاوت بسياری از آموزش کلاسيک دفاع شخصی اُکيناوایی پيدا کرد. آموزش‌های بودوی ژاپنی (جودو، کندو و کاراته مدرن) با سليقه و روش همان دوران منطبق شده بود و به راحتی به منظور شور و شوق ملی و مسابقات ورزشی امکان پذير نمی‌شدند. در واقع سبک‌های پايه‌ای کاراته مدرن ژاپنی‌ها و برخی از سبک‌های اُکيناوايی‌ از گلاويز شدن، دفاع، اجراهای پرتابی و ضربه‌ای کاتاها و کومیته‌ها و بطور کل از کاراته کامل و پيشرفته که با استفاده وسيع از ضربات قوی دست و حملات پا و یا دفاع کردن در مقابل حریف بود کاملاً بی اطلاع بودند.

اقتباس و ترجمه شده از وب سایت استاد احد تن‌زاده، shitokai.com

برگشت به بالای صفحه